Struktura narоdоwościowa Trok jest bardzo różnorodna. Spotykamy tu trzy większe grupy narodowościowe oraz kilka mniejszych. Jeśli porównać Troki przedwojenne z powojennemi, to dają się zauważyć pewne zmiany. Wykazuje to poniższa tabelka :
Rok 1897 Rok 1931
Polacy 27,6% 72,3%
Rosjanie 27,2% 4,3
Żydzi 22,2% 14,6%
Karaimi 10,6% 7,6%
Białorusini 8,0% 0,2 %
Tatarzy 2,6% 0.8%
Litwini 0,9% 0,2%
Przy zestawieniu tycłi dwóch spisów przed — i powojennego rzuca się w oczy wyraźny spadek procentowy ludności rosyjskiej, która jako ludność napływowa opuściła miasto wraz z ustąpieniem władz rosyjskich. Widać też pewną zmianę w procentowości ludności żydowskiej: jej spadek być może stoi w pewnym związku z powojennym upadkiem gospodarczym miasta (Żydzi, jak wiadomo, w b. zaborze rosyjskim stanowią element kupiecki). Ten niewielki odsetek ludności żydowskiej w Trokach uwypukli się jeszcze bardziej, gdy porównamy go z odsetkami innych kresowych miasteczek analogicznej welkości (22): Druja 41,3%; Ejszyszki 66,9=/o Iwje 76,0%; Wolożyn 76,0% Żydów.
W związku ze spisem rosyjskim z 1897 roku wyjaśnić muszę, że w zestawieniu narodowościowem, dokonanem w wymienionym spisie na podstawie języka ojczystego, Karaimi i Tatarzy podani są w jednej rubryce; spowodowane to zostało używaniem przez Karaimów języka zbliżonego do tatarskiego.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wilno. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wilno. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 25 kwietnia 2013
środa, 7 września 2011
Rzut oka na te ełementy kultury
Jeszcze jeden rzut oka na te ełementy kultury, które spajają olbrzymie przestrzenie północno-wschodniej Europy w jeden obszar cywilizacji, ogarniającej go ongiś swymi dalekosiężnymi wpływami. Wśród nich wymienić można przede wszystkim drewnianą łaźnię, której nie tylko identyczne rozplanowanie, ta sama budowa pieca oraz sposoby parzenia sic i chłostania się kąpiących, spotkać można było, a po części można jeszcze teraz, nie tylko po obydwu stronach Bałtyku i na ziemiach dawnego W. Ks. Litewskiego, lecz i wśród wschodnich Finów i Rosjan. Całe Woj. Wileńskie jest dotąd objęte przez zasięg tego wytworu kultury północno-śródziemno morskiej, podczas gdy urywa się on już w Woj. No wogródzkim w okolicach Nieświeża, co dowodzi prze chodzenia tam jakiejś granicy oddzielającej ową zie mię od kręgu cywilizacji, ku której grawitował w da lekiej przeszłości nasz wileński teren.Zarysy sztuki wileńskiej z przewodnikiem po zabytkach między Niemnem a Dźwiną Morelowski, Marian
niedziela, 6 czerwca 2010
piątek, 29 stycznia 2010
Opanowanie Wilna przez Polaków 31. XII. 1918 r.
Pierwsze wystąpienie z bronią w ręku celem opanowania miasta zostało
podjęte w dniu 31. XII. 1918 r. Do akcji tej uzyto głównie od-
działów 111 batalionu, a zwłaszcza oddziału złozonego z Pola-
ków - b. żołnierzy niemieckich. Oddział ten wyruszył wieczo-
rem z koszar przy ul. Magdaleny i zajął Ratusz przy ul. Wiel-
kiej. Z tego miejsca rozesłano patrole, celem opanowania ulic
i rozbrajania Niemców, których odsyłano do Ratusza. Z przebie-
gu działań wynikałoby, te chodziło o zagrodzenie Niemcom dro-
gi od strony dworca i Wielkiej Pohulanki wgłąb miasta.
W wyniku tych działań opanowano ulicę Subocz, rejon Ost-
rej Bramy oraz rejon w poblitu ul. Wielkiej, przyczem rozbrojo-
no nieco żołnierzy niemieckich. Największe starcie wywiązało się
pod Ostrą Bramą, gdy Niemcy na wiadomość o akcji Polaków
wysłali oddział piechoty z karabinami maszynowymi na samo-
chodach, który podjechał ulicą Ostrobramską i następnie starli
się z naszym oddziałem, wdając się w walkę ogniową. Początkowo
Niemcy mieli przewagę, ale rychło nadbiegły posiłki III ba-
talionu i ostatecznie Niemcy zostali. zmuszeni do odwrotu. Również
próba Niemców odebrania ul. Subocz skończyła się niepowodzeniem.
Opisane starcia spowodowały nowe rozmowy między pol-
skim dowództwem a niemieckim. Doprowadziły one do pewnego
porozumienia, dokładnych danych jednak brak. Niemcy zobowią-
zali się do opróżnienia części miasta, ale zatrzymali jeszcze rejon
Wielkiej Pohulanki i dworca. W związku z tern polskie dowódz-
two przygotowało na dzień 1 stycznia akcję obsadzenia miasta,
wyznaczając poszczególnym oddziałom zadania. Rozwinęła dzia-
łalność komenda miasta, utworzono też milicję i honorową straż
obywatelską z zadaniem utrzymania porządku w części miasta
zajętej przez Polaków. Między oddziałami niemieckimi a polski-
mi została ustalona linia demarkacyjna, której zobowiązano się
nie przekraczać.
Jak wspominają Niemcy, słaby ich garnizon wileński czuł
ię wtedy niepewnie, widząc z jednej strony nadciągające od-
działy wojska RSFSR, którym nie mógł w razie potrzeby przeciw-
stawić oporu, a z drugiej otaczające go zewsząd wrogie okupan-
tom oddziały w samym mieście. Do tego wszystkiego należy do-
dać zaognioną walkę polityczną, do której Niemcy musieli mie-
szać się, przyczem lawirowali dotychczas między stroną polską
a bolszewicką.
W dniu 1 stycznia komendant miasta gen. Mokrzecki objął
władzę i wydał odezwę do ludności, "nawołując do zachowania
porządku, gwarantując bezpieczeństwo życia i mienia wszystkim
bez różnicy narodowości, zamieszkałym w Wilnie, zapewniając
zupełną swobodę egzystencji politycznym partiom i jednocześnie
rozkazując złożyć wszelką broń".
podjęte w dniu 31. XII. 1918 r. Do akcji tej uzyto głównie od-
działów 111 batalionu, a zwłaszcza oddziału złozonego z Pola-
ków - b. żołnierzy niemieckich. Oddział ten wyruszył wieczo-
rem z koszar przy ul. Magdaleny i zajął Ratusz przy ul. Wiel-
kiej. Z tego miejsca rozesłano patrole, celem opanowania ulic
i rozbrajania Niemców, których odsyłano do Ratusza. Z przebie-
gu działań wynikałoby, te chodziło o zagrodzenie Niemcom dro-
gi od strony dworca i Wielkiej Pohulanki wgłąb miasta.
W wyniku tych działań opanowano ulicę Subocz, rejon Ost-
rej Bramy oraz rejon w poblitu ul. Wielkiej, przyczem rozbrojo-
no nieco żołnierzy niemieckich. Największe starcie wywiązało się
pod Ostrą Bramą, gdy Niemcy na wiadomość o akcji Polaków
wysłali oddział piechoty z karabinami maszynowymi na samo-
chodach, który podjechał ulicą Ostrobramską i następnie starli
się z naszym oddziałem, wdając się w walkę ogniową. Początkowo
Niemcy mieli przewagę, ale rychło nadbiegły posiłki III ba-
talionu i ostatecznie Niemcy zostali. zmuszeni do odwrotu. Również
próba Niemców odebrania ul. Subocz skończyła się niepowodzeniem.
Opisane starcia spowodowały nowe rozmowy między pol-
skim dowództwem a niemieckim. Doprowadziły one do pewnego
porozumienia, dokładnych danych jednak brak. Niemcy zobowią-
zali się do opróżnienia części miasta, ale zatrzymali jeszcze rejon
Wielkiej Pohulanki i dworca. W związku z tern polskie dowódz-
two przygotowało na dzień 1 stycznia akcję obsadzenia miasta,
wyznaczając poszczególnym oddziałom zadania. Rozwinęła dzia-
łalność komenda miasta, utworzono też milicję i honorową straż
obywatelską z zadaniem utrzymania porządku w części miasta
zajętej przez Polaków. Między oddziałami niemieckimi a polski-
mi została ustalona linia demarkacyjna, której zobowiązano się
nie przekraczać.
Jak wspominają Niemcy, słaby ich garnizon wileński czuł
ię wtedy niepewnie, widząc z jednej strony nadciągające od-
działy wojska RSFSR, którym nie mógł w razie potrzeby przeciw-
stawić oporu, a z drugiej otaczające go zewsząd wrogie okupan-
tom oddziały w samym mieście. Do tego wszystkiego należy do-
dać zaognioną walkę polityczną, do której Niemcy musieli mie-
szać się, przyczem lawirowali dotychczas między stroną polską
a bolszewicką.
W dniu 1 stycznia komendant miasta gen. Mokrzecki objął
władzę i wydał odezwę do ludności, "nawołując do zachowania
porządku, gwarantując bezpieczeństwo życia i mienia wszystkim
bez różnicy narodowości, zamieszkałym w Wilnie, zapewniając
zupełną swobodę egzystencji politycznym partiom i jednocześnie
rozkazując złożyć wszelką broń".
czwartek, 28 stycznia 2010
Wilno na początku. XX wieku
Wilno miało na początku stycznia 1917 roku
138.787 mieszkańców,
w tej liczbie
Polaków 74,466 czyli 54%
Zydów 57,516 41%
Rosjan 2,909 2,1%
Litwinów 2,212 1,6%
Niemców 880 0,63%
Białorusinów 611 0,44%
Innych 193 0,1,3%
138.787 mieszkańców,
w tej liczbie
Polaków 74,466 czyli 54%
Zydów 57,516 41%
Rosjan 2,909 2,1%
Litwinów 2,212 1,6%
Niemców 880 0,63%
Białorusinów 611 0,44%
Innych 193 0,1,3%
sobota, 9 stycznia 2010
Stare wileńskie ulice
W 1994 r. zabytkowy zespół Wilna został zapisany na liście światowego dziedzictwa UNESCO. W Wilnie jest 40 kościołów, z których najbardziej okazały, to barokowy Kościół św. Piotra i Pawła na Antokolu (1668-1676) zawierajacy ponad 2,000 rzeźb oraz oczywiście Kaplica w Bramie Miednickiej ( ze słynnym obrazem Matki Boskiej Ostrobramskiej.
Żydowski Instytut Muzyki
W latach 19191939 w Wilnie dominowało środowisko polskich i żydowskich muzyków. Działało Konserwatorium (od 1921) i Żydowski Instytut Muzyki (od 1924). Najbardziej aktywnymi postaciami w środowisku polskim byli: Tadeusz Szeligowski, Stanisław Szpinalski, Witold Rudziński.
niedziela, 7 czerwca 2009
Oltarz kosciola sw. Teresy w Wilnie
Kościół św. Teresy z Avila – barokowy, katolicki, kościół wileński, zbudowany w latach 1635-1650 z fundacji Stefana Paca. Kościół jest połączony z Ostrą Bramą, stąd zwany jest też Ostrobramskim.
Wystrój wnętrza, projektu Jana Krzysztofa Glaubitza, pochodzi z XVIII w., gdyż pierwotne wyposażenie uległo zniszczeniu w wyniku pożaru w 1760 r. Wystrój jest jednolity, rokokowy. Na sklepieniu freski przedstawiające żywot św. Teresy w oprawie stiukowej. Bogato zdobiony ołtarz główny przedstawia ekstazę św. Teresy. W 8 ołtarzach bocznych znajduje się wiele cennych malowideł autorstwa m.in. Szymona Czechowicza i Kanuta Rusieckiego.
50s New Look
Wystrój wnętrza, projektu Jana Krzysztofa Glaubitza, pochodzi z XVIII w., gdyż pierwotne wyposażenie uległo zniszczeniu w wyniku pożaru w 1760 r. Wystrój jest jednolity, rokokowy. Na sklepieniu freski przedstawiające żywot św. Teresy w oprawie stiukowej. Bogato zdobiony ołtarz główny przedstawia ekstazę św. Teresy. W 8 ołtarzach bocznych znajduje się wiele cennych malowideł autorstwa m.in. Szymona Czechowicza i Kanuta Rusieckiego.
50s New Look
sobota, 6 czerwca 2009
piątek, 29 maja 2009
Zburzenie murów obronnych Wilna
Zburzenie murów obronnych Wilna (1799-1805)
Leonid Żytkowicz
Wilno
1933
Niewielka rozmiarami praca p. Żytkowicza jest cen-
nym przyczynkiem do dziejów dawnego Wilna.
Przedstawia ona stan obwarowań wileńskich pod koniec wieku XVIII,
kiedy straciły one swe dawne znaczenie obronne i były
poważną przeszkodą w dalszem rozszerzaniu się miasta.
Go też u schyłku XVlll i w początku XIX wieku uległy
całkowitemu zburzeniu.
Leonid Żytkowicz
Wilno
1933
Niewielka rozmiarami praca p. Żytkowicza jest cen-
nym przyczynkiem do dziejów dawnego Wilna.
Przedstawia ona stan obwarowań wileńskich pod koniec wieku XVIII,
kiedy straciły one swe dawne znaczenie obronne i były
poważną przeszkodą w dalszem rozszerzaniu się miasta.
Go też u schyłku XVlll i w początku XIX wieku uległy
całkowitemu zburzeniu.
wtorek, 26 maja 2009
Wilno i Województwo Wileńskie. 1937 rok
Wilno i Województwo Wileńskie. 1937 rok.
Informator społeczno-gospodarczy i księga adresowa Wilna i WOjewÓdztwa Wileńskiego.
Wilno
1937
Nakładem i Drukiem Wiktorii Krasnopolskiej
Informator społeczno-gospodarczy i księga adresowa Wilna i WOjewÓdztwa Wileńskiego.
Wilno
1937
Nakładem i Drukiem Wiktorii Krasnopolskiej
niedziela, 24 maja 2009
Fortyfikacje Polskie 1918-1939 wokół Wilna.
Самая полная информация по польским военным укреплениям в Вильнюсе и предместьях построеных в 1918-1939 годах. Читайте на этой ветке форума FORTYFIKACJE.NET
Особого внимания заслуживает иллюстрированный пост sqh от 2007-05-21
Все описано достоверно и примерно иллюстрировано:
1. Pierwsze polskie umocnienia 1920-23
2. Schrony bojowe nad Puszkarnią
3. Magazyny amunicyjne
4. Magazyny mobilizacyjne sprzętu fortyfikacyjnego
5. Budownictwo wojskowe zaplecza
Особого внимания заслуживает иллюстрированный пост sqh от 2007-05-21
Все описано достоверно и примерно иллюстрировано:
1. Pierwsze polskie umocnienia 1920-23
2. Schrony bojowe nad Puszkarnią
3. Magazyny amunicyjne
4. Magazyny mobilizacyjne sprzętu fortyfikacyjnego
5. Budownictwo wojskowe zaplecza
wtorek, 21 kwietnia 2009
Вильна и окрестности
Вильна и окрестности
Путеводитель и историческая справочная книжка
С планом города Вильны, 9-ю рисунками и картою Виленской губернии.
Вильна
1883
Путеводитель и историческая справочная книжка
С планом города Вильны, 9-ю рисунками и картою Виленской губернии.
Вильна
1883
niedziela, 5 kwietnia 2009
Spisy ludności miasta Wilna
Spisy ludności miasta Wilna za okupacji niemieckiej od d. 1 listopada 1915 r.
Michał Brensztejn
Warszawa
1919
Michał Brensztejn
Warszawa
1919
Subskrybuj:
Posty (Atom)